News Ticker

Reverend Freakchild – Dial It In

Tekst: Martin van der Velde

Reverend Freakchild gebruikt diverse namen als Billy, Bhoomisparsha, Fordham, Sal Paradise, Swaraj, Floyd Graves, het is bijna niet te achterhalen wat zijn werkelijke naam is, maar het moet volgens mij Fordham Murty zijn. Reverend Freakchild groeide op in Hawaii, in een muzikaal gezin. Zijn moeder speelde klassiek piano en zijn vader was een enorme bluesliefhebber. Hij studeerde aan de Northeastern University van Boston en haalde daar graden in filosofie en theologie. Na zijn studie besloot Freakchild fulltime muzikant te worden. In eerste instantie speelde hij allerlei muziekstijlen. Hij trad toe tot de alternatieve rockband Soul Coughing, om vervolgens in the roots rock band Bananafish te gaan spelen. Daarna volgden Neptune Ensemble, the Soul Miners, the Lucky Devils, en de Cosmic All-Stars, waarmee hij internationaal tourde.

Reverend Freakchild speelde ruim 3 jaar lang iedere zondag op Broadway in de Tobaco Road zijn gospels en blues songs. Over hoe hij aan zijn naam komt zegt Freakchild het volgende “Well it was a hell of a trip on Magic Mushrooms!” maar vervolgens refereert hij ook naar zijn studie theologie en het praktiseren van het boeddhisme. Tegenwoordig is zijn uitvalsbasis Manhattan, New York.

In 2001 neemt hij zijn eerste album, Blues & Spirituals op, dat al snel wordt gevolgd door Hymn Hustler (2003). Time Passes Strangely, een EP die hij opneemt met de Cosmic All-Stars verschijnt in 2004. Het duurt ruim 6 jaar voordat er een opvolger voor deze plaat volgt. In 2010 verschijnt God Shaped Hole, gevolgd door Chaos An Country Blues in 2013, Hillbilly Zen-Punk Blues (2015) en Illogical Optimism (2016) een release die uit drie cd’s bestaat en waarvan vooral de laatste verrassend is omdat deze opnames bevat van Ramblin’ Jennings uit Florida, die zichzelf op gitaar en harmonica begeleidt en de blues terug brengt naar de basis. Reverend Freakchild brengt al zijn albums op het Treated and Released Records uit, zo ook Dial It In, zijn nieuwste uitgave, waarop weer diverse gastmuzikanten hun opwachting maken.

De eerste gast is Chris Parker, die onder andere Bob Dylan, Joe Cocker, John Hammond Jr. en Paul Butterfield van backing heeft voorzien is op Opus Earth en de rest van de songs verantwoordelijk voor al het slagwerk. Een nagenoeg instrumentaal nummer waarop mede ene Hadrien voor een mysterieus sfeertje zorgt. Nee, dan is Personal Jesus (on the Mainline) origineel van Martin L. Gore van een heel andere orde, een stevige overstuurde bijna naar garage blues neigende gitaarpartij zorgt in combinatie met het harmonicaspel van Hugh Pool voor een totaal andere sfeer. Freakchild blijkt prima met de slide overweg te kunnen en zet met dit zeer groovy nummer meteen één van mijn favourite tracks van het album neer. Hippie Bluesman Blues shuffled lekker voort. De volgende gast, Mark Karan (Bob Weir, Ratdog) geeft het nummer met lekkere bluesy gitaarlicks een mooi authentiek karakter. Op de titel track Dial It In, waarop Garret Dutton van G Love and Special Sauce op harmonica komt ondersteunen schuift Freakchild op richting funk, om vervolgens met Skyflower het bluespad iets te verlaten. De titel zegt genoeg, Roadtrance een groovy, maar ook ruig nummer waarop Reverend Freakchild stevige ondersteuning van Hugh Pool op diverse snaar instrumenten krijgt en Chris Parker de zaak op drums en percussie flink strak houdt. Na een rustige uitvoering van Damaged Souls zit de vaart in de rocker 15 Going on 50 er weer behoorlijk in. Brian Mitchell, die we zouden kunnen kennen als begeleider van BB King, Levon Helm en Al Green voorziet dit nummer door zijn spel op de zwarte en witte toetsen van net even weer een andere sfeer dan de voorgaande nummers. Het zelfde gaat op voor Bob Dylan’s It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding) waarop Jay Collins met zijn tenor- en baritonsaxofoon partijen in combinatie met het jazzy drumwerk van Chris Parker, voor een dito uitvoering zorgen. De keuze van de song Soul of a Man mag gezien worden als tribute aan Blind Willie Johnson, een traditional waaraan Reverend Freakchild zelf een paar regels aan toe heeft gevoegd. Het album besluit net zo mysterieus als het begon met Opus Space, waarin we weer zeer sferische geluiden aantreffen.

Dial It In ligt weer dichter tegen de blues aan dan zijn voorganger Illogical Optimism, maar altijd weet Reverend Freakchild de grenzen van de blues te bewandelen door naar elementen te zoeken die zijn benadering van blues hem zo eigen en herkenbaar maken. Jorma Kaukonen typeert het album als op blues gebaseerde muziek die gedrenkt is in psychedelische folk rock, kan ik me wel in vinden. Met andere woorden muziek voor liefhebbers die hun blues iets ruimer nemen.


Tracklist:
01. Opus Earth
02. Personal Jesus (on the Mainline)
03. Hippie Bluesman Blues
04. Dial It In
05. Skyflower
06. Roadtrance
07. Damaged Souls
08. 15 Going on 50
09. It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)
10. Soul of a Man
11. Opus Space

Website Reverend Freakchild

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.