News Ticker

2 x Nick Trill

Tekst: Martin van der Velde

Nick Trill – Juggling The Blues
Robert Rand & Nick Trill – Laid Off

Een tijdje geleden maakte ik kennis met de meest recente cd van Nick Trill, die hij mij deed toekomen. Na wat heen en weer ge-mail stuurde Nick wat ouder materiaal naar me toe en dat blijkt hoogst interessant materiaal te zijn. Nick werd geboren in Engeland maar verhuisde op 3 jarige leeftijd naar New York. Tijdens zijn Highschool periode kwam hij in aanraking met bluesmuziek. In eerste instantie legde hij zich toe op de muziek van Paul Butterfield, John Mayall en Canned Heat, maar daar zou later verandering in komen door zijn vele contacten met Chicago- en Westcoast bluesartiesten die zijn pad zouden kruisen. Met zijn eerste band, de Crawling Kingsnake Blues Band, die later zou overgaan in de Teenage Beat speelde Nick in en rond New York met gevestigde namen als Stever Guyger, Bill Dicey, Robert Ross, The Holmes Brothers, Hubert Sumlin en James Cotton, die uiteraard allemaal invloed zouden hebben op zijn manier van spelen. In 1995 besluit Nick zijn geluk zuidelijker te beproeven en vestigt zich in South Florida om aldaar een nieuwe band op te starten. Met de door hem opgerichte Trillseekers weet hij al snel de nodige waardering te oogsten in het zuiden van Florida. Het is de hoogste tijd voor een debuut album en in 1990 begint hij aan de eerste opname sessies, die uiteindelijk zullen leiden tot het album Juggling the Blues. Voor dit album heeft Nick een aantal ijzersterke begeleiders om zich heen verzameld. Een groot deel van de gitaar partijen wordt ingevuld door Junior Watson. Voor het drumwerk heeft Nick Jimi Bott weten vast te leggen en in combinatie met toetsenist Jimmy Pugh van de Robert Cray Band en bassist Tim wagner heeft Trill een zeer ervaren begeleidingsband achter zich staan. Op Juggling The Blues laat Nick het harmonica werk nog voor een groot deel over aan anderen, vooral George Beckett heeft een groot aandeel op deze schijf door op zeven nummers dit instrument op een uitstekende manier voor zijn rekening te nemen. De cd bestaat uit twee sessies waar acht jaar tussen zit, pas in de latere sessie hanteert Nick zelf de harmonica. Een schijf vol onvervalste Westcoast blues met her en der een uitstapje, zoals de trainblues All Aboard waarin Mark Hummel een tweede partij mondharmonica blaast naast George Beckett en zo een geweldige uitvoering krijgt. Op de tweede sessie, die in 1998 plaats vond heeft Nick ondersteuning van gitarist Brian ‘Joe Willie’ Philips, bassist Mark Telesca, toetsenist Max Farber en Bob Dean op de drums. De twee sessies sluiten naadloos op elkaar aan en geven een mooie inkijk in de begin jaren van Nick Trill.

De cd Laid Off is een gezamenlijk project met de gitarist Robert Rand. En weer weten de heren een aantal gerenommeerde bluesmuzikanten aan zich te binden. Waar Mark Hummel op Juggling the Blues nog op een track meespeelt, zo neemt hij nu zijn hele Blues Survivors, die bestaat uit bassist Steve Wolf, drummer Marty Dodson en Charles Wheal op gitaar, mee om zo’n beetje op de helft van de tracks als begeleidingsband te fungeren. De cd behelst voornamelijk covers, en opent met Little Walter’s No Body But You, waarin gelijk de mooie relaxte stem van Nick Trill opvalt, waaruit blijkt dat hij een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt ten op zichte van Juggling the Blues. Of het nu de up tempo rockin’ blues Real Lovin’ Mama van Floyd Dixon is of Johnny Guitar Watson’s Gangster of Love, Trill blijft in die heerlijke ontspannen manier zingen. Daarnaast beschikt Nick Trill over een prima mondharmonica techniek wat het geheel zeer genietbaar maakt. Zeker het vermelden waard is de vocale invulling van Barbara Honey Brown in Real Lovin’ Mama die zij samen met Nick zingt. In Steve Lester, Donnie Lowell en Jeff Knauff heeft Trill een aantal prima toetsenisten gevonden die zeker een waardevolle bijdrage aan deze productie leveren. Slechts een track van eigen hand op deze cd, Laid Off, een ijzersterk nummer waarin Trill bezingt dat hij na zijn ontslag op zwart zaad zit en ernstig verlet heeft om geld en een nieuwe job. Zeer fraai zijn de saxofoon lijntjes van Scott Ankrom die zeer begeleidend blaast op dit album en het één en ander van een fraai diep laagje met een randje voorziet, slechts op enkele tracks speelt hij een bescheiden solo. Naast de Blues Survivors verzorgen bassist Robert Rinmington en drummer Dave Kroll op acht tracks uitstekend de begeleiding van Nick Trill. Is er dan geen kritiek? Ja, toch een beetje, de laatste track Goodnight Sweethaert is een mierzoete lullaby, maar met een speelduur van nog niet eens twee minuten hebben we daar niet lang last van. Nick Trill mag je wat mij betreft plaatsen in het rijtje Mark Hummel, James Harman, Gary Primich, Gary Smith en Mitch Kashmar om er maar een paar te noemen. Helaas heeft hij tot nu toe nooit die waardering gekregen die hem wel degelijk ten deel hoort te vallen. Materiaal wat moeilijk te vinden is, wellicht helpt ebay bij jouw zoektocht. Zeker de moeite waard!

nick hill juggling the blues
Juggling The Blues:
01. You Better Hold Me
02. Cut That Out
03. Nick’s Worried Blues
04. Blackjack
05. Jump Up Baby
06. Striking On You Baby
07. All Aboard
08. Apologize
09. Quiet Whiskey
10. Prison Blues
11. How Many More Years
12. Who’s That Knocking At Your Door
13. Women Drive Me Crazy
14. South Florida Bound
nick trill laid off
Laid Off:
01. No Body But You
02. Move On Back
03. Blues Come Fallin Down
04. I Was Fooled
05. Real Lovin Mama
06. Lonely Avenue
07. Country Girl
08. Up The Line
09. Turn Me Loose
10. Laid Off
11. You May
12. Rockin Good Way
13. Little By Little
14. It’s You
15. Gangster Of Love
16. Goodnight Sweethaert

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.