News Ticker

Andy Proxon – Must Be Crazy

Tekst: Herbert Schluter

Kijk, als je Opa meer dan 30 jaar waldhoorn heeft gespeeld, je Oma nog steeds lerares klassieke viool is en je ouders elkaar hebben leren kennen toen ze allebei klassieke muziek studeerden dan is het niet raar dat je een tik van de muzikale molen meekrijgt. En als je dan ook nog eens gepakt wordt door de muziek van BB King, tja, moet je dan nog gaan nadenken over een carrière als belastingadviseur, vakkenvuller of brandweerman? Nee, dan wordt je automatisch muzikant. Zo ook Andy Poxon, als ik m’n hoofdrekenen goed heb gedaan is de man nog maar 22 jaar en heeft-ie op z’n 16e al zijn eerste album geschreven, geproduceerd en opgenomen. Waarbij hij nu inmiddels toe is aan album nr. 3, getiteld ‘Must Be Crazy’.

andy-poxon-must-be-crazy
Maar liefst 13 tracks bevat dit schijfje:
You Must Be Crazy
Living Alone
Next To You
Give Me The Chance
Cold Weather
Don’t Tell Your Mama
Harder Everyday
I Want To Know
Already Gone
Making A Fool
Don’t Tell Me What To Do
Too Late
Rebound

Maar denk maar niet dat dit een soort broddelwerkje is van iemand die nog nat achter z’n oren is! Integendeel, Andy heeft voor dit album de samenwerking gezocht met producer/toetsenier Kevin McKendree en die samenwerking heeft me toch een juweeltje opgeleverd! We horen een zeer gedegen geproduceerd album met piano, keyboards, achtergrondzangeressen, blazers – kortom, een compleet plaatje, maar ook weer niet te glad, te over-geproduceerd zoals sommige ellende die je tegenwoordig op de radiozenders hoort!

Vooral de teksten op track 2, ‘Living Alone’ zijn soms hilarisch! Hoe tegenstrijdig, toch zo’n bluesje met een vrolijke ondertoon als je vriendinnetje er vandoor is gegaan. Hij vertelt ons: ‘It’s kind-a nice not having anyone to forget to call. I thought I would be blue, but I’m having a ball!’ Het zal je gezegd worden…

Het album kent ook een paar wat langzamer liedjes zoals Cold Weather en Harder Everyday. Het is ook geen ‘puur’ of 13-in-een-dozijn bluesalbum, Andy en Kevin hebben goed geluisterd naar verschillende muziekstijlen en die zijn in dit album verwerkt. Zo horen we Americana, jazz, rockabilly (wat het af en toe behoorlijk dansbaar maakt!) en maakt het album ook wel eens een uitstapje richting country, zonder dat er één bepaalde soort overheerst.

Als deze Andy Poxon net als generatiegenoten zoals Laurence Jones aan de weg blijft timmeren en in zichzelf blijft geloven zonder toe te geven aan commerciële belangen zijn we de komende decennia tenminste verzekerd van goeie muziek! En da’s een tamelijk geruststellende gedachte!

Website Andy Poxon

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.