News Ticker

Twee keer genieten @ the NiX, US RAILS en Jared James Nichols

Tekst: Herbert Schluter
Foto’s: Herbert Schluter/Jan van Eck
Video’s: Art Visuals/Jan van Eck

US RAILS
Phew… time flies when you’re having fun, zeggen ze wel eens. Hadden we fun dan, hoor ik u vragen? Ja nou, en hoe! Nauwelijks bekomen van het optreden van the Statesboro Revue werden de versterkers van NiXenMeeR op maandag 8 juni alweer aangeslingerd voor een optreden van de supergroep US Rails. Die hadden vorig jaar al een verpletterende indruk gemaakt en daarom had ik ook zo ontzettend veel zin in deze gig, al was ‘t dan op een maandagavond. Is normaal gesproken geen dag voor een optreden, maar de solide reputatie van deze mannen zorgde zelfs op deze eerste dag van de week voor een behoorlijk gevulde zaal. En terecht! Voor wie ze (nog steeds) niet kent: US Rails bestaat uit Ben Arnold (meestal toetsen), Scott Bricklin (doorgaans bas), Tom Gillam (gitaar), Matt Muir (drums) en Joseph Parsons (veelal akoestische gitaar). Meestal? Doorgaans? Kijk, dit is zo’n zgn. ‘supergroep’. Doorgaans spelen ze allemaal in hun eigen bands en hebben hun eigen projecten, maar zo af en toe is ‘t gewoon leuk om met elkaar muziek te maken en deze mannen wisselen net zo makkelijk van instrument als van sokken, zeg maar…

[supsystic-slider id=11 position=”center”]
Hoe dan ook, de meeste liedjes kwamen op deze avond van de twee meest recente albums ‘Heartbreak Superstar’ en ‘Southern Canon’. Die stammen alweer uit 2012 en 2013, dus ik vind dat ‘t hoog tijd wordt voor een opvolger… maar ja, wie ben ik…

Bij de aftrap roept Tom naar het publiek: ‘How’re you all feeling on this Saturdaynight…?’ waarmee hij maar bedoelde dat ze zoveel rondrijden en spelen dat ‘we’ve completely lost track of time!’ dus misschien ook wel dat ze daarom speelden alsof ‘t zaterdag was…
Al bij het tweede liedje ‘Fearless’ had ik het kippenvel alweer te pakken, al moet ik er bij zeggen dat dit by far mijn favoriete liedje van deze club is, geschreven en gezongen door Joseph Parsons. Maar ook bij ‘Love Reaction’, ‘Heaven Right Now’, ‘Old Song on the Radio’ en… ach ja, bij alle liedjes word ik wel blij. Op zeker moment biechtte Scott op dat hij vroeger, toen hij nog lang geen 18 was, toch al wel eens in bars en zo speelde, ‘but my mom never knew…’ Hopen maar dat ze ‘t hem nu niet meer kwalijk neemt. ’18 and lonely’ heet het liedje dat daarop volgt.

Het mooie van US Rails vind ik dat de geniale muzikaliteit als een blok op ‘t podium ligt, terwijl je gewoon kunt merken dat deze mannen het nog lang niet zat zijn en doodgewoon ontzettend veel plezier op ‘t podium hebben. De stemmen zijn totaal verschillend, maar passen in de meerstemmige liedjes perfect bij elkaar. Kortom: heerlijk genoten!

Jared James Nichols
Die week vloog vervolgens met alle bezigheden weer voorbij en voor ik ‘t half doorhad zat ik alweer op de fiets naar NiXenMeeR voor een nieuw optreden, weer ééntje waar ik al lang naar had uitgekeken. Niemand minder dan Jared James Nichols stond op de posters! Kijk, als je door Lynyrd Skynyrd wordt gevraagd om een stuk of zeven keer hun voorprogramma te doen, dan hoef je je niet te schamen, al helemaal niet als je (nog maar) 27 bent. Hier en daar las ik nog dingen over de man die repten over ‘fantastisch nieuw talent voor de nieuwe generatie’ en aanverwante flauwekul, maar dat stadium is JJN al láng voorbij. Wat een energie, wat een power, wat een gitaargeweld zet deze man neer! Dit optreden stond in het teken van de laatste release ‘Old Glory and the Wild Revival’ die eerder dit jaar op CD en old-skool vinyl verscheen (overigens ook in verschillende kleurtjes zoals rood en blauw), dus dat betekende aandacht voor praktisch alle songs zoals ‘Get Down’, ‘Let you go’, ‘Come home in my kitchen’ (een overduidelijke blues, maar dan gespeeld met ballen en pure power), ‘Haywire’ en ‘Can you feel it’. Heb ze niet allemaal kunnen noteren, want yours truly stond af en toe ook nog te fotograferen en die combi is soms wat lastig… Een mooie aanvulling was ‘Rock ‘n Roll Hoochie Koo’, ergens begin jaren ’70 geschreven door Rick Derringer en een beetje underground bekend geworden door een versie van van Halen. Tijdens dit liedje stapt JJN pontificaal van het podium af zodat de eerste rij een soort privé-solo krijgt voorgeschoteld.
Wat bij JJN weer opvalt is de ontzettend basic configuratie waar de man mee op ‘t podium staat. Een gitaar om z’n nek en een kabel naar de versterker. That’s it. Zelfs geen plectrum! Menig gitarist heeft een plank met zoveel knopjes, switches en pedals dat ik soms het idee heb dat ze de handel bij NASA hebben gekocht, maar hier ontbrak dat volkomen. Was ook niet nodig, hij hoort tot de klasse gitaristen die een gitaar niet omhangen, maar er gewoon één mee worden. Pure rock ‘n roll. Trouwens, wat ook wel meespeelt in het geheel is dat de man een mimiek heeft die z’n weerga niet kent! Aan z’n gezichtsuitdrukkingen kun je zien dat hij het méént, dat hij de muziek voelt! En da’s dan wel mooi meegenomen voor de aanwezige fotogafen…

jjn

Dus in een weekje tijd twee bands van absolute wereldklasse gezien. Toch geen gek resultaat. En dan is de maand juni nog niet eens voorbij, want op 21 juni kun je nog gaan kijken en luisteren naar de Mason Rack Band en op 28 juni komen de Henhouse Prowlers de NiX weer eens onveilig maken. Kortom: genoeg te doen, genoeg te beleven! See you live @the NiX!


www.theusrails.com
www.jaredjamesnichols.com
www.nixenmeer.nl

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.